In gesprek

Een sollicitatiegesprek ken ik niet.
Iemand wil een afspraak.
Komt langs.
Hebben we een gesprek.
Een echt gesprek.

STIJN_blog_ingesprek

Zo vaak.
Eigenlijk altijd.
Die terugkoppeling.
Dit was niet het gesprek dat ik had verwacht.
Dit was mijn meest vreemde sollicitatiegesprek ooit.
 
Spreken we af in Loos.
10 uur in de ochtend.
Ik bestel mezelf een halve liter. Bier.
Wat doet de ander?
Is wel of geen bier een dilemma?
Of een resolute keuze?
Mooi begin voor een gesprek.
 
Vraag ik of iemand een partner heeft.
Heel politiek correct.
Krijg ik terug: “Jij had door dat ik homo ben!”
Echt niet! Geen idee.
Maar olie op het vuur voor een goed gesprek.
 
Ik kijk de ander aan. Vragen komen altijd vanzelf.
Heb je een vriendin?
Nee.
Heb je een vriend?
Nee.
Ben je van de betaalde liefde?
Nee, jij?
Weer een goed gesprek.
 
Ik weet niet wat een sollicitatiegesprek is.
De sollicitatie interesseert mij niet.
Iemand kan iets, daar ga ik van uit.
Mij interesseert de persoon.
Het persoonlijke tussen de oren.
 
Hamvraag of 'ie deugt, die ander.
Deugen, een beladen woord.
Niet aan mij om over te oordelen.
D’r moet karakter aan hangen.
 
Ooit ‘ns ’n melkmuil op gesprek.
Vierentwintig lentes jong.
Zo groen.
En de TU al helemaal afgerond.
Wow, dacht ik, slim, jong, onbevangen, GESCHIKT!
Het oordeel van mijn collega, psycholoog, diametraal anders.
“Hebben we niets aan.
Stijn, wat had jij al gedaan op je vierentwintigste?
… melkmuil helemaal niets.
Melkmuil hangt nog steeds aan mama’s rokken…”
Dank collega.
Werd ‘m dus niet.
 
Dan die ideale kandidaat.
Zowaar relevante werkervaring.
Juiste CV, goede referenties, vrolijke gast.
We kenden hem al, we kénden hem al, dachten we.
Bleek alles max. 95% procent te doen.
Met aan de achterkant geen 5 maar 500 procent shit…
Professionele coaching tegenaan gegooid.
Weggegooide moeite.
Gast! Als dertiger mag je niet zó flatlinen!
En hij wist het.
En zijn vriendin wist het.
En veranderen deed hij niet…
Hij is weggegaan.
 
Vertellen en luisteren.
En zien.
 
S. op ‘sollicitatiegesprek’.
Deed zo zijn best het niet te worden.
Zijn Sid Vicious imitatie groots.
Metal studs, groene kuif, lijkbleek, rooie ogen.
Karakter!
Gis gassie ook.
Beetje jammer,
dat 'ie iedere drie seconden,
met scheef getrokken kop,
zijn neus luidruchtig ophaalde,
als was 'ie aan de coke.
Mijn collega-directeur ‘van een andere generatie’,
zag er GEEN brood in.
Regelde ik de eerste maand gratis, GRATIS!
Kwam 'ie toch door de ballotage.
Nooit meer weg gegaan. ☺
 
Karakter zien.
En dan het diepe in.
Waarmaken met je donder.
Je weet binnen zeven maanden wat je aan ons hebt.
En wij aan jou.